การสูญเสียสมาชิกในบ้าน
posted on 04 Aug 2006 08:42 by cheon in Loveวันที่ 4 สิงหาคม 2549
วันนี้จะเป็นวันที่เราจะจดจำเรื่องราวทุกอย่างไปอีกนานแสนนาน...
วันที่เราสูญเสียสมาชิกในครอบครัวไป....
เราก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าจะเป็นวันนี้...
ทำไมกันนะ....
...
หรือว่าเพราะอะไร....
.
.
เมื่อตอนกลางคืน เราได้ยินเสียงหมาที่บ้านเห่า ทั้งคืน .. แต่ด้วยความที่ไม่ได้สนใจอะไรมากนักก็เลยนั่งทำงานต่อ เพราะกำลังวุ่นๆ..เลยหล่ะ แต่ก็ได้ยินเสียงหมาเห่า..จนเราง่วงนอนก็ไปนอน ไม่ได้สนใจอะไร..
หมาที่บ้านมี 2 ตัว จริงๆ มี 3 ตัว แต่อีกตัว เอาไปเลี้ยงไปๆๆ กลับๆ แต่ว่ากลับมาทุกเสาร์อาทิตย์..เพราะว่าตัวมันเล็ก ..ก็คือไอมีมี่(มุ้มมิ้ม...เป็นชื่อเดิมของมัน มีหลายชื่อจริงแฮะ).. อีกตัวเพิ่งได้มาใหม่เลย ไอโม 3 เดือนได้แล้วมั้ง...แล้วอีกตัว...ตัว..ที่เป็นที่รักของใครๆ ในบ้าน .. ไอแมมมอส..
ไอโมเห่าทั้งคืน...ซึ่งสาเหตุก็คือไอ 'มอส มันไปกัดงูตาย ขาดสองท่อน แต่ด้วยความที่มันกัดพลาด ก็เลยโดนงูเห่าฉกกลับ... ผลก็คือ มันตาย...
...งูถูกกัดตายที่หน้าบ้าน ... แต่ไอมอส..ตายอยู่อีกทีนึงของบ้าน ที่ๆมันรักที่สุด ...ใต้ต้นไม้ ที่มีพื้นดินเย็นๆ... ไอเย็นๆ ของดิน จะทำให้มันหลับสบาย...
... ถึงมันจะเย็น แต่ก็จะรู้สึกอบอุ่น....
... และมันก็อยู่ตรงนั้น...
ภาพที่เราเห็นตรงหน้า ... เราไม่อยากจะอธิบายอะไรมาก....
.
.
.
ถ้ามีใครสักคนถามคุณว่า .... คุณเลี้ยงหมาเพราะอะไร?.... คุณจะตอบว่าอะไร?.....
เราจำวันแรกที่เราเจอหน้ามันได้ มันตัวอ้วน น่ารัก และขี้เล่นมาก..
มันขนเยอะกว่าหมาตัวอื่นๆ และมันก็มีสี่ตาด้วย รวมจุดดำๆ บนตามันอีกที
ทำให้มันดูประหลาด และน่ารักกว่าหมาตัวไหนๆ... ที่เราเคยเจอมา
"มันเป็นหมาพันธุ์ อะไรเหรอ?".... เป็นคำถามแรกตอนเราอยู่ม.2 ที่ทักทายมัน
"อัลเซเชี่ยน แหละ... แต่ว่า แม่ของมันก็ผสมกับหลายตัวเหมือนกันนะ"... เป็นคำตอบคร่าวๆ ของคนที่เลี้ยงมัน
"งั้นตกลง เอาเจ้าตัวเนี่ยหล่ะ.. มันชื่อว่าอะไรเหรอ..." แม่เราถาม
"มันชื่อ ไอมอส... และขี้เล่น น่ารักกว่าตัวอื่นๆ นะ เพราะขนมันหนะ ปุยๆ เป็นสีขาวๆ"...คนที่เลี้ยงมันตอบ
แล้ววันนั้นเราก็ได้ไอมอสมาเลี้ยง เรียกไปเรียกมาก็เป็นแมมมอส จนได้ เพราะตัวมันอ้วน แล้วก็ขนเยอะมากๆ ด้วย ปากก็จะดำๆ แล้วก็ห้อยๆ ด้วยหล่ะ
...ทุกวันที่เรากลับจากโรงเรียน เราจะเล่นกับไอ'มอส เสมอ... เราเล่นกะมัน ถึงเราจะเล่นกะคนอื่น มันก็จะเข้ามาเหมือนขอมีส่วนร่วมด้วยเสมอ... เล่นแบดก็ให้มันอยู่ตรงกลางนะ...ให้มันเป็นเส้นเขตแบ่งนะ.. พอเล่นไปเล่นมา ลูกแบดก็ตกใส่หัวมัน มันก็งับแล้วก็วิ่ง รอบบ้านเลย ให้เอาคืนยังไงก็ไม่เอา... จนแล้วจนรอด ลูกแบดก็พังหมดเลยอ่ะ....
มันใจดี เรียบร้อย ซึ่งขัดกับรูปร่างที่มันเป็นอยู่...
มันร่าเริง... และเชื่อมั่นสูง...เพราะนั่นอาจจะเป็นนิสัยที่มันเป็น...
เรายอมรับว่าเราคิดถึงมันมาก....
มันเป็นหมาที่ทำให้เรารู้สึกดี ที่อยู่ใกล้ๆ... มันนั่งข้างๆ เราเวลาเราเหงา..เหมือนมันรู้.....
...ทุกที่ที่เรานั่ง...จะมีมันนั่งอยู่ข้างๆ..เสมอ.......
... เราอาจจะไม่ได้พูดภาษาเดียวกันในการสื่อสาร... แต่แค่เราหันไปเห็นท่าทางของมัน..เราก็เข้าใจ...
เราคิดถึงแกมากรู้มั้ย....
ทุกครั้งที่ฝนตก แกจะชอบพังประตูเพื่อจะเข้ามานอนในบ้านให้ได้
เรารู้นะว่า แกกลัวเสียงฟ้าผ่าหนะ....
ถึงเราจะไม่ชอบที่แกทำแบบนี้ พ่อกะแม่ก็ไม่ชอบนะ เพราะแกชอบตากฝนแล้วตัวก็เหม็นๆ ด้วย
แกก็ยังจะแอบเข้ามาในบ้านเราอีก
แต่เราก็ไม่เคยบอกพ่อกะแม่หรอกนะ ว่าแกแอบเข้ามานอนในบ้าน ...
เราให้แกนอนตรงนั้น เพราะมันเป็นพื้นที่เย็นที่สุดที่เราก็ชอบนอนเหมือนกัน....
เราให้แกฟังเพลงที่เราชอบ... เพราะเราว่า ฟังแล้วจะนอนหลับฝันดี
เราแอบเห็นแกนอนฟัง แล้วก็ยิ้มด้วยนะ... อย่านึกว่าเราไม่รู้หล่ะ....
พอพ่อมา แล้วแกต้องออกนอกบ้านรู้ไหม... เดี๋ยวแม่จะบ่นอีกว่าแกชอบทำพื้นเลอะเทอะ...
แกรู้มั้ย... ว่าเราคิดถึงแกมากๆ เลยนะ...
ถ้าฝนตกคราวหน้า...
แกจะพังประตูบ้านมาอีกมั้ย
แกจะเข้ามาฟังเพลงด้วยกัน แล้วนอนอยู่ข้างๆ ด้วยกันมั้ย....
แกจะยิ้ม เหมือนทุกทีที่แกจะยิ้มใช่ไหม...
แกจะยังอยู่ข้างๆ.... เราอีกใช่ไหม
.
.
.
มันจะเป็นแบบนี้อีกมั้ย....
..
.
.
ตลอดเวลาที่ผ่านมา แกเป็นหมาที่แสนรู้ที่สุด เราล่ามแก แต่แกก็ยังหลุดได้....
เราโกรธที่แกชอบกัดต้นไม้เล่น ถ้าพ่อมาเห็น.. พ่อจะตีแกนะ..
แกชอบขุดดิน.. ให้เป็นหลุมใหญ่ๆ.. เราก็ต้องแอบเอาดินไปกลบกลับให้มันเป็นเหมือนเดิม ไม่ให้พ่อรู้
แกชอบงับแมลงวัน เราเคยอ่านในหนังสือสุขศึกษาตอน ม.3 ว่า เป็นจุดเริ่มต้นของโรคพิษสุนัขบ้า แต่เราก็ไม่กลัว..นะ.. เรายังกอดแกทุกวันเลยเห็นมั้ย...
แกชอบทำหน้าเพิ่งตื่น...ถึงเราให้แกเฝ้าบ้าน เราก็รู้นะ ว่าแกแอบหลับ.....หนะ
แกชอบเล่นซ่อนหา ... เรารู้นะ ว่าแกแอบอยู่ใต้ท้องรถหนะ...
สวนข้างบ้านที่ปลูกสารพัดผัก เราก็รู้นะว่าแกแอบกระโดดรั้วเข้าไป ฉี่รดต้นพริกหนะ...
แต่เราก็ไม่บอกใครหรอก...
และถึงแม้ว่า
..แกชอบกัดสัตว์เล็กสัตว์น้อย สัตว์ใหญ่บ้าง...
แมว..ลูกไก่..แม่ไก่...นก..หนู...และ...งูเห่า...
เราไม่ชอบที่แกทำแบบนี้...ถึงแกจะรู้ว่า นั่นเป็นสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในบ้าน
แกกลัวว่าทุกตัวจะเข้ามาทำร้ายทุกคนในบ้าน... เรารู้...
แต่แกรู้มั้ย...ว่าถ้าแกกัดงูแล้ว มันจะเกิดอะไรขึ้น...
ถึงแกจะเก่งกว่าตัวหมาตัวไหนๆ..
แต่ถ้าวันนึงงูมันย้อนกลับมากัดแกหล่ะ...
...
..
.
รู้มั้ยว่า เราไม่อยากให้มีวันนั้นเลย....
แม้ว่ามันจะมาถึง.. ขอให้รู้ว่า สัญชาตญาณของแก
..มันช่วยให้ทุกคนในบ้านปลอดภัย... สมกับหน้าที่ของแก
แกทำหน้าที่ของแกได้ที่สุด...
เราขอโทษนะ... ที่เราชอบว่าแก ว่าแกแอบหลับตอนกลางคืนหนะ..
เราขอโทษนะ... ที่บางครั้งแกอยากจะมีคำพูดหลายๆ คำที่พูดให้เราเข้าใจได้ แต่เรากลับไม่เข้าใจ
วันนี้....เราภูมิใจในตัวแกนะ
...แม้ว่าวันนี้จะไม่มีแกอีกแล้ว...
...แต่แกรู้มั้ย...
... ว่าเรายังคิดถึงแกอยู่เสมอ... และตลอดไป...
... และแก ไม่ใช่ แค่ หมาน้อย ตัวนึงที่มีหน้าที่แค่ ..เฝ้าบ้าน... อารักขาเจ้านาย...
แต่แกเป็นมากกว่า นั้น... แกเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง... เป็นเหมือนสมาชิกในบ้าน
ที่ให้ความรัก ความภักดี ความห่วงใย...ความปลอดภัย...
แกให้ความสุขกับทุกคน... และทำให้ทุกคนรัก...
และต่อจากนี้ตลอดไป ขอให้รู้ไว้ว่า
เรา.... ยังมีแกอยู่ในใจเสมอ...
.... เรารักแกที่สุดเลยนะ ..ไอแมมมอส...
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ปล. นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเขียน blog แล้วก็ได้ ... เราจึงอยากจะเข้ามาลาทุกคน....
บางทีเราอาจจะกลับมาเขียนเรื่องราว...ต่างๆ ที่ไร้สาระ...ผสมๆๆ สาระน้อย ๆๆ กันไป...
การปิดการเขียน blog ชั่วคราว หรืออาจจะถาวร ของเรา... ก็เป็นเพราะ สภาพจิตใจของเรามันยังคงเสียใจอยู่มากมาย... และถ้าหากยังเขียนต่อ ก็คงจะมีแต่เรื่องเศร้า... เคล้าน้ำตา...
เราก็ยังคงร้องไห้อยู่นะ... เพียงแต่ว่าวันนี้อาจจะเข้มแข็งขึ้นหน่อย....ไม่สิ เราเข้มแข็งได้ เพราะไอ'มอส เลยนะ... ถ้ามันยังอยู่... เรารู้ว่ามันก็ต้องการให้เป็นเช่นนั้น..
ก็ยอมรับว่า.....เรารู้สึกผูกพักกับมัน จนไม่อยากให้มันไปไหน...
แต่อุบัติเหตุ ก็คืออุบัติเหตุ วันยังค่ำ เราไม่สามารถเปลี่นแปลงอะไรได้.....
ขอบคุณสำหรับทุกๆ comment ที่ผ่านมา... และอยากบอกให้รู้ว่า มิตรภาพจากทุกคนทำให้เรารู้สึกดีมาก...
และอย่าลืมว่า น้องหมาสี่ขา ที่อยู่บนโลกนั้น...มันก็เป็นเพื่อนของเราทุกคนหนะแหละค่ะ...เอาใจใส่มันบ้าง.. อย่าทิ้งขวางมัน... ถ้าเลี้ยงมันเพราะความสวยงาม โก้หรู..ก็จงอย่าเลี้ยงมันเลย... แต่ให้เลี้ยงมันด้วยความรัก ความเอาใจใส่ เพราะมันซื่อสัตว์กับเรา รักเราอย่างจริงใจ ช่วงชีวิตที่มันอาศัยอยู่บนโลกก็ไม่ได้มีมากมายนัก...
มันขอแค่ความรักในช่วงเวลาสั้นๆ อาจจะเป็น1 ปี 2 ปี หรือ 10 ปี... ให้มันได้อยู่อย่างมีความสุข...กับเจ้านายที่มันรักและมีเวลาให้มัน...
เท่านี้ มันก็ยิ้มแก้มปริ แล้วค่ะ....
...ขอไปงีบเอาแรงก่อน... ฝันดีนะคะ...
#1 By rafilmstruck on 2006-08-04 08:52